Wat doet u bij een probleem of een veiligheidsvraagstuk? Bekijken we wat de vraag is, of grijpen we meteen naar voor ons best bekende oplossingen? In veiligheidsland zie ik dat soms gebeuren. Onze veiligheidskundigen zijn actie-gerichte doeners. Echt een kwaliteit. Daar waar een brandje is moet die geblust worden. En snel, anders vallen er slachtoffers. Maar soms werkt deze aanpak niet. Doen we wellicht de dingen die helemaal niet werken. Hoe dan wel?
Afgelopen week had mijn zoon nergens zin in. En ik maar trekken, vragen en proberen. Wat had ik fout gedaan? Alleen al die gedachte zorgde ervoor dat ik verstarde. Ik had het verkeerd gedaan! OMG, hoe nu verder? Gelukkig kwam mijn man en zei: ‘Goh, wat ging er eigenlijk goed vandaag?’ Nou, uh, we hebben samen de wc’s schoongemaakt, we hebben boodschappen gedaan. En mijn zoon: "We hebben ook nog lekker koffie gedronken". En even later "Zullen we memory spelen? Daar heb ik zin in!"
De week van de RI&E. Ja, deze week is het zover! Yes! Of niet? Nou, eerlijk gezegd nog niet echt. De feestbelletjes hoor ik nog niet meteen rinkelen, en het vuurwerk hoor ik ook nog niet knallen. In eerste instantie roept de RI&E bij mij een gevoel op van ‘een moetje’, ‘een afvinklijstje’, ‘een pa-pierentijger’. Iets wat zijn doel totaal voorbij gevlogen is. En dat is zonde. Zo zonde. Energie door de RIE, dat zou ik wel willen. Maar Energie-door-de-RIE, is dat niet een contradictio-in-terminis?
Sturing. Voorbeeldgedrag. Leidinggeven. Het moet van boven komen. In de vele organisaties waar ik heb gewerkt of adviestrajecten voor heb gedaan, voelde ik deze leus. Als het niet goed gaat, dan moeten leidinggevenden maar bedenken hoe het beter kan. Als het wel goed gaat, dan zijn de leidinggevenden de eersten die de bonussen krijgen. En in veiligheidsland? Daar trekken we vele euro’s uit aan leiderschapstrajecten. En voor wie? Yes, voor de leidinggevenden. Het moet van boven komen. Toch?
Heb jij wel eens last van weerstand? Van een ander of bij jezelf ? Ik ook. En het is ook niet echt mijn favoriete onderwerp. Ik begin zelfs met een beetje weerstand aan dit blog. Soort van buikpijn. Liever kijk ik nu gewoon weg. Kop in het zand. Doen alsof er geen weerstand is. Gewoon door, in al mijn enthousiasme! Maar…..het werkt niet. Hoe doe ik dat dan wel, omgaan met weerstand? In dit blog verken ik weerstand en geef ik 3 gouden tips voor het omgaan met weerstand.
Een ervaren en betrokken medewerker greep in om veiligheidsrisico’s te voorkomen, tegen de regels in. Hij voorkwam een groot incident. Een incident wat het bedrijf tonnen aan schade zou hebben opgeleverd. Fantastisch verhaal toch? Nou, nee. Deze man werd 6 maanden op non-actief gezet. En de regels werden aangescherpt. Medewerkers durfden niets meer te zeggen. Het bedrijf presteerde slechter en slechter. Dit bedrijf werd een beknellende regelfabriek.
Ik kan niet tekenen. Echt niet. Zo liep ik 2 jaar geleden met knikkende knieën de zaal in. Summerschool visueel leiderschap. 5 dagen tekenen. 5 dagen! Wat doe ik mezelf aan! Op tafel lagen papier en stiften. De een na de ander druppelde binnen en werd enthousiast. Oh gaaf! Mooi! Die kleuren! En wat tekenen ze lekker! De een na het andere naambordje werd omgedraaid. Kunstwerken! Ik kon wel door de grond zakken. Met moeite schreef ik mijn naam op. En draaide het bordje om. Ik kan niet tekenen.....
Vrijdag 6 nov 2020 mocht ik het webinar begeleiden over de LMRA (de laatste minuut risico analyse). Een onderwerp van veel discussie in het veiligheidsvak. Veel tegenstand. Argumenten waarom het niet werkt. En dat terwijl ik vooral wil kijken naar wat er wel werkt en hoe het dan wel werkt. Immers, ik wil waarderend onderzoek in de praktijk brengen. Maar hoe doe ik dat dan? Lukt dat wel?